Falen bestaat niet, er is alleen feedback

Dat is één van de fundamentele vooronderstellingen van NLP.
Die vooronderstellingen zijn uitspraken over de werkelijkheid, overtuigingen waar je vanuit kan gaan.
Je wordt uitgenodigd om jezelf een vraag te stellen:
Wat zal er gebeuren met mijn zelfsturing en mijn communicatie als ik in mijn leven nog meer van deze overtuiging uit ga?

Falen bestaat niet, er is alleen feedback. Voordat Edison de gloeilamp uitvond, leerde hij een jaar lang welke gloeidraadjes niét werkten. Gelukkig voor ons zag hij dit enkel als feedback, en zocht daardoor met nog meer gedrevenheid verder tot hij ontdekte dat een katoenen draad in koolstof gerold en gebakken wél bleef gloeien.

Zelf vond ik het tot een paar weken geleden nog niet altijd even makkelijk om deze overtuiging in de praktijk te brengen. Jaja, met mijn verstand wist ik het wel. "Mensen geven me alleen feedback zodat ik iets kan leren. Ik mag zelf kiezen wat ik met die feedback doe." Hmm. De werkelijkheid was een iétsie anders.

Als ik feedback kreeg, dan geraakt ik helemaal uit evenwicht. Bijna letterlijk. In mijn hoofd ontstond er een soort verwarring, een chaos, onduidelijkheid. Het was alsof er informatie werd weggeschreven op mijn harde schijf. Informatie die niet vooraf gecheckt werd op nut, waarde, intentie. Er werd ook niet gecheckt of ik wel iets met die informatie wou doen. Neen, alles kwam op mijn harde schijf terecht, in de meest uiteenlopende folders en partities, en heel mijn systeem blokkeerde. Daarna kostte het me telkens dàgen (soms weken) om alles op te schonen. "OK, deze opmerking, daar heb ik iets aan, maar ze moet naar deze context verhuizen. Deze feedback, daar wil ik iets mee doen, maar ik zet ze nog even in de wachtstand tot het me duidelijker wordt. Goh, deze aanvulling die delete ik, daar kan ik nu niets mee." Het duurde altijd een hele tijd voor er weer evenwicht was in mezelf.

Tot iemand me de vraag stelde: "Op welke momenten raak je niét uit evenwicht door feedback?"
Dat was duidelijk, want ik had net feedback gekregen na een oefening en ik was stevig en in evenwicht gebleven.
"En wat is dan het verschil?"
En toen kwam het besef. Als ik bij wat ik doe uitga van mijn eigen gevoel, mijn innerlijke referentie, dan heb ik een innerlijke stevigheid. En vanuit die stevigheid kan ik heel goed voelen, zien, overwegen wat ik kan leren van de feedback die daarna gegeven wordt. Er is ruimte voor vragen, ik kan selecteren wat belangrijk is, ik kan kiezen om te leren.

Zo ook bij het schrijven van dit artikel. Ik heb geschreven vanuit mijn eigen kader. Ik heb geschreven hoe feedback voor mij werkt, wat er voor mij belangrijk is, wat ik geleerd heb. Ik ben uitgegaan van de overtuiging dat mijn innerlijke referentie me een goede weg toont. Als die innerlijke stevigheid er is door goed te voelen wat ik eigenlijk wil schrijven (en niet wat ik dénk dat anderen verwachten), dan bén ik al tevreden over mezelf en over dit artikel. En dan is feedback alleen nog de kers op de taart.

En jij, hoe ga jij om met feedback? Wat heb jij nodig om feedback nog meer op waarde te kunnen schatten? Om volop te kunnen leren en door feedback te groeien?